Jak sie chyto zające

Kiejrzeście już dozdrzyli zająca pod miedzóm – chocioż jedyn z was musi mieć kocurzy oczy – to se cichuśko posiodejcie, a zotyl tyn z miechym musi zająca obyńść, coby wóm nie uciyk.

U tych trzóch, co se siedli, musi to grać do kupy jak nejlepszo banda na muzyce w gospodzie.

Tyn z tóm baterkóm albo latarnióm zamigo światłym. Zając se myśli: Oho, blysko sie!

Drugi zaterymteci na bymbnie. Zając już wiy: Grzmi jak sto set!

Tyn trzeci siknie sikowkóm do wyrchu tak, coby pokropić Jurka. Jurek se myśli: Już padze, trzeja sie skryć!

I w nogi ku lasu.

A tam już stary Ferfecki nadstawił miech. Zając: Toć też dobrze, je sie kaj skryć!

I buch do miecha.

Roz my ze starym Ferfeckim za jednóm noc chycili szesnoście zajęcy. Mięso złacniało w Zorzyczu, cielęcina była po połowicznej cenie.

Gdo nie wierzycie, wiycie, kaj to je, to sie zopytejcie. Może was Ferfecki przybiere do bandy.

(„Zwrot”, 1959, nr 7)

Ustaw "Zwrot" jako swoje źródło wiadomości

DODAJ W GOOGLE