Jak jedyn gazda umioł mówić z wołami

To był pod górami jedyn gazda, co ni mioł kóni, jyny porym wołów. Ón ty woły mioł strasznie rod, bo choć nie były taki zwyrtne jako kónie, to mu jednak wszecko porobiły – połorały, pozwoziły z pola i z lasa, a jeszcze nikiedy aji sómsiadowi pómógły, jak prziszły żniwa.

A tyn gazda też nigdy bicza na nich nie używoł, jyny dycki dobrym słowym sie z nimi domówił. Ludzie sie śmioli, ale musieli uznać, że go ty woły posłóchajóm.

Roz do tej dziedziny przijechoł na lufta jedyn panoczek z Karwinej, a jak ło tym gazdowi dosłyszoł, tak se chcioł z niego zrobić błozna. Spotkoł go roz, jak jechoł z tymi wołami do lasa, i tóż sie przi nim zastawił i prawi tak głośno, co drudzy słyszeli:

– Bezmala, gazdo, umiycie mówić z wołami?

Gazda sie na niego podziwoł, pómału wyjón fajfkym z gęby, wypluł się i prawił:

– To umiym, panoczku… ale dzisio ni móm czasu. Przidóm inszy roz. Mieszkóm hań pod lasym!

(„Zwrot”, 1975, nr 3)