Wożóny Redachtorze!

Przi przileżytości wydania dwusetnego nómera „Zwrotu” byłoby dobrze zhodnocić Waszóm zasłóżónóm prace i rzyc se od serca, co było dobre, w czym sie polewiło i w czym nutnie trzeba zjednać naprawe. Myślym se, że ze „Zwrotu”, aż na język, możecie być pylnie spokojni.

Jak żech sie już wyraził na iks schuzach, trzeba porzad pisać czystym językym, tak jak jo sie to snożym robić. Móm jednacze żoł, i to wielki, do Was Redaktorze, żeście mi do teraz jeszcze nie wydrukowali mojij baśniczki, kieróm żech przed 16 rokami Wóm posłoł.

Już stodziewiyndziesióntdziewiynć „Zwrotów” kupiłech z tóm wiaróm i napięcim, że se przeczytóm swojóm skladbe, to swoji skrómne dziełko, a tu fórt nic. (Isto nimóm protekcyje.) A to nimocie robić, obywatelu Redaktorze. Nieśmiycie być pohodylni, ale jak widzicie wielki talynta, to mocie im wynść wstrzic. Nikierzi nie lepi piszóm ody mnie, a zwerzejniujecie ich wiecy. Mój poemat mówi do dusze i jeżech isty, że z takimi wierszami byłby „Zwrot” na roztargani i przibyłoby wóm zajymców i dźwigłaby sie wóm wydajność.

Na przikład tako zwrotka, czy to nima piekne, poczytejcie:

„Pluje miesiączek, pluje po niebie / jo cestóm po dyrci lecym do tebie / w ręce niesym ci kwiteczka / boś ty Zwrocie ma praseczka”.

Moja połezyja każdego dojmie, bo ją każdy pochopi. Tóż snażnie Was proszym, jako czytelnik i pisarz ślóński, byście w prziszłości więcej wiynowali pozorności kulturze języka i preferowali na strónkach cisku takich ludzi, kierzi to myślóm ważnie.

Na zawier życzę do dalszych 200 Zwrotów godnie zdaru. Jo zaś zawięzujym sie przynść na proze i prawidelnie roz w miesiącu zbogacać i spestrzać Zwrot wywodami, kiere prziniesóm naszymu społeczyństwu godnie prośpiechu.

Niech więc dziś w dniu jubileuszu rznie rziźnie hudźba przed Waszóm redakcyjóm. Wypijmy wspólnie achtliczek czystej na cześć cisku i jego buducności, na jego siłe, kiero beje burcować nasz noród.

Z okrzikym: Niech żyje i zkwiata nasz Zwrot.

ADAM HWUZD

(„Zwrot”, 1966 nr 7)