Stylizacja wymaga uczuciowej więzi z regionem

Jest w nas i poza nami świat, który powoli gaśnie, skazany na odumarcie przez prężne, dynamiczne, wciąż korygujące tradycje i obyczaje życie. Folklor!

Ile już na ten temat napisano, ile sporów, kierunków, propozycji. Najczęściej toczył się spór o to, czy stylizować, czy też przekazywać autentyczność obrządków, zwyczajów, strojów. Wydaje mi się, że należałoby pójść w dwóch kierunkach.

Znawcy folkloru, a więc uczeni, językoznawcy, powinni skrzętnie i wiernie odnotowywać, nagrywać, zbierać i przechowywać całą tę wspaniałą spuściznę, by przekazać ją potomnym.

Pisarze zaś, kompozytorowie, amatorskie zespoły regionalne, a nawet artystyczne, nie obejdą się bez stylizacji, stylizacji mądrej, wrażliwej, niewypaczającej właściwych treści, barw i wdzięków autentyku.

Stylizacja jest rzeczą trudną. Wymaga wrażliwego serca i czułej ręki, rzetelnej i głębokiej wiedzy, przede wszystkim zaś uczuciowej więzi z regionem.

(Gorol i jego więź z regionem. „Zwrot”, rok 1967, nr 6)

Ustaw "Zwrot" jako swoje źródło wiadomości

DODAJ W GOOGLE