Hafiada przez lata przyciągała do Bystrzycy właścicieli psów, wolontariuszy i organizacje pomagające zwierzętom. Za wydarzeniem od początku stała Ewa Matloch wraz z zespołem, który z roku na rok rozwijał imprezę i jej program. Tegoroczna Hafiada była jednak ostatnia. Z Ewą Matloch rozmawiamy o kulisach organizacji wydarzenia, ludziach, którzy je tworzyli, i powodach decyzji o zakończeniu tej historii.

    Pani Ewo, od czego właściwie zaczęła się historia Hafiady?

    Wszystko zaczęło się od naszego psa. Wzięliśmy go ze schroniska, kiedy był jeszcze młody. Dzisiaj ma już 16 lat. Był psem wielorasowym – jak to się mówi – ale dla nas był oczywiście najpiękniejszy, najmądrzejszy i najwspanialszy. Bardzo chcieliśmy też z nim gdzieś pojechać, pokazać go, wziąć udział w jakiejś wystawie czy konkursie.

    Tylko że nie było dla niego miejsca na tradycyjnych wystawach?

    Właśnie. Jako pies wielorasowy nie miał tam właściwie żadnych szans. I wtedy podczas rodzinnej narady pojawił się pomysł: skoro nie ma imprezy, na której każdy pies może być gwiazdą, niezależnie od tego, czy ma rodowód, czy nie, to może sami taką zorganizujemy? Chcieliśmy, żeby było miejsce dla wszystkich – dla psów rasowych, mieszańców, dużych, małych, młodych i starszych.

    Pierwsza Hafiada odbyła się w 2012 roku. Od początku miała wyglądać tak jak dzisiaj?

    Nie. Na początku pomysł był znacznie prostszy. Chodziło przede wszystkim o spotkanie ludzi, którzy kochają psy. Chcieliśmy, żeby mogli porozmawiać, wymienić doświadczenia, dowiedzieć się czegoś o opiece nad zwierzętami, ale przede wszystkim dobrze się razem bawić. Z czasem zaczęło dochodzić coraz więcej atrakcji, konkursów, pokazów i zawodów. Hafiada zaczęła żyć własnym życiem.

    I chyba mocno się rozrosła.

    Bardzo. W tym roku mieliśmy około stu psów ze swoimi właścicielami. Kiedy zaczynaliśmy, nawet nie przypuszczaliśmy, że impreza osiągnie takie rozmiary. Co ciekawe, kiedy organizowaliśmy pierwszą Hafiadę, podobnych wydarzeń praktycznie nie było. Dzisiaj takich imprez jest już znacznie więcej.

    Czyli Hafiada trochę wyprzedziła swoje czasy?

    Można tak powiedzieć. (śmiech) Wtedy chcieliśmy po prostu zrobić coś fajnego dla psów i ich właścicieli. Nie myśleliśmy o tym, że kiedyś będzie to duża impreza, na którą przyjadą setki osób i dziesiątki psów.

    Przy tak dużym wydarzeniu przygotowania pewnie zaczynają się długo przed samą imprezą.

    Właściwie przygotowania trwają cały rok. Kiedy kończy się jedna Hafiada, zaczynam już myśleć o następnej. Od maja zaczynamy pierwsze konkretne spotkania, a później jest ich coraz więcej. Mamy bardzo zgrany, ścisły zespół około dziesięciu osób. Każdy wie, co ma robić, za co odpowiada i czego trzeba dopilnować.

    A w dniu imprezy?

    Wtedy nasz zespół bardzo się powiększa. W tym roku mieliśmy aż 48 wolontariuszy. Bez nich Hafiada po prostu nie mogłaby się odbyć. To ludzie, którzy poświęcają swój czas, energię i często cały dzień, żeby wszystko działało. Jestem im za to ogromnie wdzięczna.

    Co jest najtrudniejsze w organizacji takiej imprezy?

    Chyba to, że tych rzeczy jest po prostu bardzo dużo. Trzeba pomyśleć o programie, zawodach, wystawcach, wolontariuszach, bezpieczeństwie, gastronomii, atrakcjach dla dzieci, psach terapeutycznych, weterynarzach… Można długo wymieniać. A przy tym trzeba pamiętać, że wszystko ma być przede wszystkim przyjemnością dla uczestników.

    Czy właśnie reakcje uczestników są dla pani największą nagrodą?

    Zdecydowanie. Dla nas największym podziękowaniem jest zadowolenie ludzi. Jeżeli ktoś podchodzi i mówi, że świetnie się bawił, że jego pies był szczęśliwy, że chce przyjechać za rok – to jest dla nas najlepsza zapłata. Tym bardziej że nie robimy tego dla zarobku. Cały dochód przekazujemy organizacjom, które pomagają opuszczonym i potrzebującym psom.

    Czy przez te lata Hafiada zmieniła również pani podejście do psów?

    Myślę, że przede wszystkim jeszcze bardziej utwierdziła mnie w przekonaniu, że pies nie powinien być oceniany tylko przez pryzmat rasy czy wyglądu. Każdy pies ma swoją historię, charakter i wyjątkową relację ze swoim właścicielem. I właśnie to chcieliśmy pokazać od samego początku.

    Tegoroczna Hafiada była jednak ostatnią organizowaną przez was. To chyba trudna decyzja?

    Tak, ale dojrzewała we mnie już od jakiegoś czasu. Jesteśmy po prostu zmęczeni. To ogrom pracy i odpowiedzialności. Mój wspaniały team nie chce już organizować kolejnych edycji, a ja nie chcę zaczynać wszystkiego od początku z nowymi ludźmi. Przez te lata stworzyliśmy naprawdę świetną ekipę. Wiemy, kto co robi, ufamy sobie i potrafimy działać razem. Nie wyobrażam sobie, żeby to budować od nowa.

    Co chciałaby pani, żeby zostało ludziom po tych wszystkich latach Hafiady?

    Mam nadzieję, że przede wszystkim dobre wspomnienia. Że ktoś poznał tutaj nowych ludzi, ktoś inny dowiedział się czegoś ważnego o swoim psie, dziecko nauczyło się, jak bezpiecznie zachowywać się przy zwierzętach, a może ktoś dzięki Hafiadzie zdecydował się pomóc bezdomnemu psu. I chciałabym, żeby pozostała też ta najważniejsza myśl, od której wszystko się zaczęło: nie ma znaczenia, jakiego psa mamy. Każdy może być dla nas najpiękniejszy i najważniejszy.

    A gdyby miała pani jednym zdaniem podsumować wszystkie lata Hafiady?

    To była ogromna ilość pracy, czasami zmęczenie i stres, ale przede wszystkim mnóstwo wspaniałych ludzi, psów i emocji. I za to wszystko jestem naprawdę bardzo wdzięczna.

    ZWROT Ustaw "Zwrot" jako swoje źródło wiadomości
    DODAJ W GOOGLE

      Komentarze





      CZYTAJ RÓWNIEŻ



      Ministerstvo Kultury Fundacja Fortissimo

      www.pzko.cz www.kc-cieszyn.pl

      Projekt byl realizován za finanční podpory Úřadu vlády České republiky a Rady vlády pro národnostní menšiny.
      Zadanie współfinansowane ze środków Kancelarii Senatu.